Doelgroep
Maandag 25 januari 2010 om 22:40 Theo Kammenga
Vanochtend onderweg naar kantoor zat ik in de auto te luisteren naar Radio 538.
Presentator Edwin Evers en z’n sidekicks, Niels van Baarlen en Rick Romijn, bespraken in het programma zoals gebruikelijk diverse onderwerpen. Ook de finale van ‘Op zoek naar Mary Poppins’ kwam aan bod. Toen het woord ‘Mary Poppins’ viel, hoorde ik Rick zacht op de achtergrond spontaan reageren met: “ja, vréselijk”. Ik moest erom lachen, omdat Rick blijkbaar weinig heeft met musicals of specifiek met dit programma.
Maar Nederland blijkt massaal liefhebber van musicals te zijn. Zijn Evita en Joseph eindelijk gevonden, gaan we met z’n allen weer spontaan op zoek naar Mary Poppins. Wedden dat er nog veel meer mensen zoek zijn? In dat opzicht lijkt presentator Frits Sissing toch weer gewoon een aflevering van ‘Opsporing verzocht’ te presenteren. We wachten het vervolg op ‘Op zoek naar Mary Poppins’ dan ook met spanning af (not).
Zelf houd ik dus niet van grootschalige musicals. Ook de muziek van Frans Bauer, René Froger of Jannes kan mij niet op een positieve manier beroeren. Binnen mijn vrienden- en kennissenkring ken ik geen personen die blij worden van deze muziek.
Wat ik me realiseerde, is dat ik in Nederland blijkbaar tot een minderheid behoor, terwijl ik dat zelf helemaal niet zo ervaar. Niemand in mijn omgeving houdt immers van deze muziek. De omvang van de doelgroep waar ik toe behoor is dus klein, tenminste als het deze specifieke interesse betreft. Het bepalen van een doelgroep is in mijn vakgebied een belangrijk en interessant onderdeel. Feitelijk probeer je je te verplaatsen in een doelgroep of eigenlijk de mensen die de doelgroep vormen. Wanneer je vanuit je professie kijkt naar de muziek van bijvoorbeeld Frans Bauer, ontdek je al snel een paar kenmerken. De mensen in deze doelgroep zijn over het algemeen lager tot middelbaar geschoold en houden van muziek die toegankelijk is: dus simpele maar pakkende melodielijnen en eenvoudige songteksten die uit het leven gegrepen zijn. Daarnaast is Frans Bauer de bescheidenheid zelve en is hij altijd ‘gewoon gebleven’. En daar houdt deze doelgroep van (doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg).
Niet voor niets heeft de Nederlandse Energie Maatschappij juist Frans gevraagd om in reclamecommercials Nederland massaal te tippen hoe je op je energiekosten kunt besparen. Met deze spotjes wordt een omvangrijke (doel)groep aangesproken. In dat opzicht dwingt Frans Bauer ook bij mij respect af: ‘groot geworden door gewoon te blijven’. Maar desondanks houd ik nog steeds niet van z’n muziek: brrrrrrrr…
Reageren op dit artikel
